Clubrit 19

Alblasserwaard.

Een krappe week voor het vertrek meld Cesare zich bij mij of ik het schrijven van hem over wilde nemen. Ik hoefde hier niet zo lang over na te denken. Ten eerste heb ik alle begrip voor het feit dat de ‘langere’ ritten hem het genieten wat in de weg zijn gaan zitten en ten tweede uit respect voor die ‘Cesare’. Een naam die een historie uitademt en bij iedereen in de club een glimlach op het gezicht tovert. Nou nodigt mijn voornaam ook uit tot deze naam/titel maar ik moet hem nog wel verdienen. Bespeur ik nou een stukje positieve sjalloursigheid bij mezelf of…..  Nou jaah, wie weet of een stukje verslaglegging hier ook een kleine bijdrage aan mag gaan leveren.

De route kwam via scherpe Sjors in aangepaste vorm terug bij ons wegens wegonderhoud op meerdere plekken. Goed insmeren was ook het devies omdat het warm en vooral zonnig zou gaan worden.

Iets voor zevenen waren we nog maar met zes. Peter S, Sus, Adri, Ron, ondergetekende en René. Hij vormde zowaar een verrassing. Afgelopen woensdag stevig tegen het asfalt en nu toch present. Nog hier en daar een hapering maar deze commitment is een voorbeeld voor iedereen. ‘Bietje last van de rug maar we gaan het wel zien’, meldde René. Vervolgens komen Leon en Ad aanrijden. Ivo sluit ook op het nippertje van 700 uur aan. Sjors was iets verlaat omdat zunne nond zunne keutel maar nie wilde doen. Ohja Bas had ook nog opgegeven en van hem zijn we ook een beetje gewend op het nippertje dus we wachten nog maar ff op zo’n sterkhouder. We appen en bellen maar het mocht niet baten. We vertrekken kort na zeven met 10 man op weg naar ons prachtige Unesco werelderfgoed in Kinderdijk.

Ad en Sus, zoals we gewend zijn, direct op kop en zetten met een 32 km/uur en wind op direct de norm. Het is er nog lekker aan. Het kwik zou op gaan lopen naar een 30, 32 graden met een noordoosten wind aantrekkend naar 3 en 4. De Lekdijk weten we nu al gaat ons weer nederig laten voelen.

In Bosschenhoofd worden we even afgeremd door de spooroverweg, Dan richting Hoeven door de polder naar Zevenbergen waar Renate en haar Rinze ook aan zullen sluiten. Via de Moerdijk het Hollands Diep over om via de Dordtse Biesbosch en de Kop van het Land richting Sliedrecht gaan. Bij Sliedrecht pakken we de eerste omleiding, een brug verder om hier de Merwede, Nederlands drukste rivier over te steken richting de Alblasserwaard. Iets minder fraai dan via Wijngaarden maar we zitten al weer snel op de bekende weg richting oud-Alblas met z’n prachtig verbouwde boerderijwoningen.

Hier zien we hoe Nederland in een 30 jaar tijd het agrarische steeds meer loslaat en deze prachtige plekken heringericht worden met kapitaal.

We rijden richting Alblasserdam om scherp rechtsaf te slaan het Kortland op. We moeten even stevig in de remmen omdat een dame in een dikke Audi achteruit een omkeer oefening aan het doen is of dergelijke. Met een rood koppie en halve glimlach komt er ruimte en we kunnen door over de fietspaden en bruggetjes tussen de rietkragen. We komen hier traditiegetrouw de kerkgangers op de fiets tegen in het wit en zwart getooid op weg naar een betoog van de Dominee. Ook steeds meer recreanten zien we. Locals die aan het hardlopen en fietsen zijn. Oppassen geblazen, we rijden netjes op een lint met een iets rustiger tempo. Rechts en links de prachtige gerestaureerde molens met het jaartal 1740. De schittering van de zon op het kabbelende water gevuld met lelies en rietkragen. Mooier dan dit gaat het niet worden. De thuisblijvers proberen we het gevoel over te brengen maar er gaat toch niets boven de eigen ervaring. Prachtig fietsen!!

Op het einde van de Kinderdijkse boezems waar het overtollige water van de Alblasserwaard de Lek ingepompt wordt, draaien we de Lekdijk op. Hier stoppen we traditiegetrouw ook even om te genieten van de diverse uitzichten en wat bij te eten. De traditionele foto van ons allen wordt dit keer genomen door een collega fietser die in ons kielzog was gaan zitten.

De Lekdijk doet wat hij zo vaak doet, er mooi bij liggen maar met een continue straffe wind daagt deze de kopmannen als zo vaak telkens stevig uit. Renate fietst uitmuntend en draait net zo makkelijk volle bak mee. Rinze rijdt ernaast en zit af te zien en kijkt met een gezicht van pijn en verwondering regelmatig naar links waar Renate haar voorwiel steeds een 20 cm voor het zijne heeft draaien. Ook Leon en Sjors hebben telkenmale royaal langere kopbeurten gedraaid als sterkhouders in de groep. Na een 15 km Lekdijk draaien we bij Groot-Ammers rechts de polder in om via Goudriaan, Noordeloos en de mooie Overslingerland richting Gorinchem te rijden. Net voor Gorinchem is het elke keer weer even rustig kijken welke weg te nemen om richting Woudrichem te geraken. We steken de Boven-Merwede over via haar bekende brug.

Peter S komt iets later plots voorbij met zijn bekende ‘grimas’. Leon had het begrepen en sprint er hard voorbij om als eerste in Woudrichem aan te komen. Een 110 115 km zijn we verder en het zwaarste gedeelte van de route zit erop. De koffie met gebak gaat er bij iedereen met speels gemak en genot in. Diverse waaronder ook ikzelf geven aan niet helemaal lekker in de ‘wedstrijd’ te zitten. De meeste hebben 2 bussen leeggedronken maar de warmte eist wellicht toch zijn tol.

De kerkgangers komen naar buiten en we verwonderen onszelf over alle ‘rare kostgangers’ die we met z’n allen toch zijn.

Na een half uur rijden we weer door en verlaten het stadje via de poort.

Met de wind in de rug en nog een 60-70 km te gaan komen we met een tempo van 34 tot 37 per uur via Almkerk aan bij de Brug van Hank/Dussen. We passeren net voor de brug een rijder van wtc Hank die een lange broek en shirt met lange mouwen droeg. Allerlei gedachten lopen door je hoofd waarom iemand zich met dit weer nu zo kleed. Wat een ‘rare vogel’ en ja we hadden het net al over ‘kostgangers’ maar deze showde zijn kunstje ietsje later in Geertruidenberg. Waar Sjors en Leon netjes afremmen voor een stoplicht dat op rood sprong kwam hij voorbij geknald met een auto die net achter hem rechtsaf sloeg. Deze vogel heeft in ieder geval een engeltje op z’n schouder verspeeld en een voorbeeld beter verstandig te doen.

Door naar Made waar Renate en Rinze afhaken en wij het dorp links laten liggen op weg naar Zwaluw en Prinsenbeek. In het Peloton is het een heel stuk rustiger geworden. De kilometers trekken de stilte steeds meer naar zich toe.

Nog een dikke 20 km en met een mooie omweg langs en door de Wildert in Sprundel rijden we richting Rucphen. Sjors en Leon moesten helaas direct door, maar de rest streek neer bij Het Wapen waar we het 3S-clubgevoel nog weer naar een hoger niveau getild hebben met lekkere Weizeners.

Collegae, dank jullie wel allemaal voor de commitment tijdens deze tocht. Voor de vakantiegangers en die het nog tegoed hebben een fijne vakantie met de familie gewenst. Dat jullie weer snel aan kunnen sluiten.

Kees Naalden.