Clubrit 6

Binnen een week stond een groot aantal renners voor de tweede keer aan de start voor de tweede lange fietstocht van het jaar.

Dit keer op zaterdag i.p.v. zondag, omdat de club 1 á 2 keer per jaar een lang tocht op een zaterdag houdt, dit is al een jarenlange traditie. Wist ik ook niet, maar is me bij navraag vertelt.

Afgelopen zondag ging de rit richting het oosten en vertrokken we met de wind in de rug, vandaag ging het richting het zuiden en hadden we bij vertrek wind tegen. Voor de meeste van ons een prettig vooruit zicht.

Om precies 7:30 werd er met een mooi tempo vertrokken, niet naar het Sven Nijs Cycling centrum, omdat daar te weinig animo voor was, maar naar het bedevaartsoord Scherpenheuvel, kennelijk waren er vele onder ons met zonden. Eén in ieder geval, die heeft een vol A4-tje met zonden afgegeven.

Na Achtmaal gepasseerd te zijn sloeg voor Andrés het noodlot toe, zijn crank kwam los van de trapas, nadat het euvel was “gerepareerd “, is Andrés naar huis gereden. Wat we toen nog niet wisten is dat Andrés zijn fiets heeft omgeruild, de route in zijn Garmin heeft omgedraaid en ons tegemoet is komen fietsen. Na de rust kwamen we hem tegen in Herselt, vanwaar hij met de groep de rit afmaakte, chapeau Andrés.

De rest van de groep zetten de tocht voort om via Brecht, Zoersel en Grobbendonk richting Aarschot en van daaruit naar Scherpenheuvel te koersen.

In de omgeving van Aarschot begon het landschap hier en daar licht te glooien, maar voor de getrainde en warmgedraaide beentjes was dit geen enkel probleem. Die warmgedraaide beentjes betrof alleen diegene die ‘s morgens met beenstukken of een lange broek waren vertrokken, een aantal waaronder de schrijver hadden zich ‘s ochtends in ieder geval behoorlijk vergist in de temperatuur. Rond 11 uur kwamen aan op het plein bij de basiliek in Scherpenheuvel, er waren nog maar weinig bedevaartgangers. Aan één van hen werd gevraagd om een groepsfoto te maken, wat resulteerde in een rij in het geel gekleurde renner met op de achtergrond de basiliek van Scherpenheuvel.

De geschiedenis van Scherpenheuvel begint rond de 14e–15e eeuw met een eikenboom op de heuvel (“scherpe heuvel”). Volgens de overlevering hing er een

Mariabeeldje in deze boom. Pelgrims geloofden dat er wonderen gebeurden, en de plek werd al snel een plaats van verering. In de 16e eeuw, tijdens religieuze spanningen zoals de Tachtigjarige oorlog werd de plek nog belangrijker. Katholieken zagen Scherpenheuvel als een symbool van hun geloof tegenover het opkomende protestantisme. De grote doorbraak kwam begin 17e eeuw onder de heerschappij van Albrecht VII van Oostenrijk en Isabella Clara Eugenia. Zij maakten van Scherpenheuvel een officieel bedevaartsoord en lieten er een indrukwekkende basiliek bouwen. De beroemde Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Scherpenheuvel werd gebouwd tussen 1609 en 1627. De kerk heeft een unieke zevenhoekige vorm, rijk versierd in barokstijl, en symboliseert de devotie tot Maria.

Na het foto moment werd er een gelegenheid gezocht om wat te eten en drinken, dank aan de penningmeester die de rekening heeft betaald.

Rond 12 uur werd er weer op de fiets gestapt om via Westerlo, Sint-Jozef-Olen, Merksplas, Hoogstraten en Zundert richting Rucphen te rijden. Peter had nog wat wegen gevonden met wat hellingen, voor de meeste geen probleem, maar bij enkele begon het aantal kilometers toch te wegen. De zon kwam er door en onderweg werden nog wat arm en been stukken uitgetrokken.

Iets na 3 uur kwamen we in Rucphen aan, waar het grootste deel van de groep nog gezellig wat gedronken heeft bij het Wapen.

Het was een mooie tocht met droog weer, in de ochtend koud, maar in de middag aangenaam met een zonnetje.

Mvg, Toon Antens