Clubrit 1

KOERSVERSLAG 1E RIT DRIESPONG 2026

Aan goede voornemens geen gebrek, zo ook hier als grote afwezige in 2025, maar gelijk de pen ter handen genomen om 2026 fris en fruitig te starten.

Zondag 8 maart. De dag waarop menig Driespong renner naar had uitgekeken was aangebroken. Er stonden tweeëntwintig renners, hun harten kloppend als oude koersklokken die na een lange winter weer geluid mochten maken.

Menig Driespong lid had de profs gezien op televisie, de openingskoersen, de heroïek, de modder, en dachten: “Waarom zij wel, en wij niet?” En zo werd het “gele” vuur voor 2026 weer aangestoken. Een nieuwe start van het seizoen betekent automatisch alle tellers weer op nihil.

Zelfs de Kampioen van 2025 zat in de volgauto, waarschijnlijk om te controleren of zijn opvolgers niet te dicht in de buurt komen. Een slimme zet, want vanaf de auto kun je vroeg in het seizoen tenminste niet gelost worden.

Bij de start werd al duidelijk dat de spanning te snijden was. Er was door enkelen al stiekem warm gereden, alsof we bij de proloog van een belangrijke koers stonden. Niemand wilde toegeven dat hij dat deed, maar strava cijfers spreken boekdelen.

Bij het wegrijden hing de mist zwaar boven het peloton alsof zelfs de wolken wisten dat vandaag geschiedenis geschreven zou worden. De eerste rit van het jaar: het moment waarop mannen worden gescheiden van… nou ja, andere mannen die net iets minder getraind hebben.

De koers kende meteen een dramatische wending. El Munto, onze informele koerskapitein die er niet was, zweefde als een schim door het peloton. Zijn afwezigheid hing in de lucht als een lege plek aan de toog. Hij heeft een achterstand in het klassement, maar ook dat is koers: sommigen beginnen te laat, anderen komen nooit op tijd. Een strategische keuze? Of gewoon verslapen?

De weg naar Wortel lag open, een lint van asfalt dat soms brak in stenen, putten en kasseien die zelfs Parijs–Roubaix zou doen blozen. De fietsen rammelden en de seingevers, nog half in winterslaap, werden wakker geschud door de kasseien.
Een tip aan iedereen: niet fluisteren, maar roepen met de kracht van een Vlaamse supporter die zijn renner ziet demarreren op de Koppenberg. Ongeschonden thuiskomen staat op één!!

Richting het einde van de rit gebeurde het ondenkbare: We werden ingehaald door een snellere groep. Het peloton keek massaal naar Cees Looijen, onze levende koersencyclopedie van 78 jaar. Als iemand dit had moeten voorkomen, was hij het. Maar zelfs Cees liet het gebeuren, want wijsheid weet: het seizoen is lang, en de eer komt later.

En dan was er nog de vraag: Was heer Van Ebbie aanwezig, of stuurde hij alleen zijn saxofoon? Sommigen beweren dat ze hem hebben gezien, anderen dat ze alleen een jazzy deuntje hoorden.

Gelukkig was er ook een hoogtepunt: Ikzelf haalde de Lidl én verder. Een prestatie die door sommigen werd gezien als een wonder, door anderen als toeval. Maar zoals in de Tour geldt: Wie als eerste boven is, heeft gelijk.

Na de finish volgde het traditionele gezellige biertje, waar de sterke verhalen sneller vloeiden dan de benen hadden gedraaid. Er werd gelachen, geanalyseerd, overdreven en vooral: genoten.

De eerste rit is gereden, de toon is gezet, de legendes zijn wakker. De Driesprong is terug. De benen zijn nog roestig, de ego’s al warmgedraaid, en de toon voor het seizoen is gezet. We gaan er weer een heroïsch jaar van maken.

Met wind tegen, verhalen mee, en hopelijk weer veel renners die wekelijks komen opdagen.

Met sportieve groet,
Jorrit Ivens